Γεώργιος Φλωρίδης, Βουλευτής Κιλκίς, Πολιτικός εκπρόσωπος τομέα υγείας, υποψήφιος βουλευτής Κιλκίς

ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΕΣΜΩΝ & ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

Πρακτικά Βουλής 19.01.2010

Ομιλία Γιώργου Φλωρίδη

...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ: Κύριε Συνήγορε, εγώ χειρίστηκα στο Υπουργείο Εσωτερικών τα θέματα της ιθαγένειας, το χρόνο που ήμουν εκεί. Η συζήτηση επανήλθε τώρα, με αφορμή τη σκέψη που έχει η Κυβέρνηση να θέσει αυτό το ζήτημα σε μια δημόσια διαβούλευση και τελικά να καταλήξει σε μια νομοθετική ρύθμιση, θα δούμε ποιά. Κάνατε μια αναφορά, αλλά απ' αυτήν δεν προκύπτει - ή εγώ τουλάχιστον δεν κατάλαβα και ζητώ συγγνώμη αν δεν κατάλαβα σωστά - εάν ο Συνήγορος, εάν η Αρχή έχει τοποθετηθεί πάνω στο κρίσιμο ζήτημα του εάν η απόφαση για την παραχώρηση ή μη της ιθαγένειας, για την απονομή ή μη της ιθαγένειας, ανήκει στον σκληρό πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας ως διοικητική πράξη και επομένως, ως τέτοια μπορεί να κρατήσει για τον εαυτό της το ανέλεγκτο.

Αναφερθήκατε σ' αυτή την άποψη, η οποία είναι κρατούσα στη χώρα μας σήμερα. Δεν άκουσα εάν η Αρχή έχει πάρει θέση, εάν συμφωνεί ή όχι, γιατί στο δημόσιο διάλογο έχει τεθεί και η άποψη ότι πρέπει να είναι μια κλασσική διοικητική πράξη, η οποία υφίσταται δικαστικό έλεγχο. Αυτό το λέω, γιατί η εμπειρία μου, αλλά και η κοινή λογική στα ζητήματα αυτά λέει ότι σε πλείστες όσες υποθέσεις, εάν θεωρήσουμε ότι είναι μια κλασική διοικητική πράξη, η οποία υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο, το ένα μέρος, δηλαδή το κράτος, δεσμεύεται από χίλιους δύο λόγους, που δεν είναι του παρόντος να πει γιατί το κάνει ή γιατί δεν το κάνει. Δεν μπορεί να πει ενώπιον του δικαστηρίου γιατί δεν το κάνει.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι θεωρητική. Μπορεί στις νομικές αίθουσες - δικηγόρος είμαι και εγώ - ή σε αυτές των νομικών σχολών αυτά να έχουν ένα θεωρητικό ενδιαφέρον, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με πολύ βασικά ζητήματα, που αφορούν στην υπόσταση ενός κράτους, με την έννοια του έθνους κράτους. Αυτό είναι το ένα θέμα. Είναι ένα ζήτημα που δεν χωράει υπεκφυγές, γιατί όταν πρωτομπήκαμε στη νομική, μας είπαν οι καθηγητές ότι στη νομική το «ένα και ένα» δεν κάνει οπωσδήποτε δύο. Αυτό μάθαμε, ότι μπορεί να έρθει κάποιος να σου πει κάτι, με ορθοτέρα άποψη, μας έλεγαν τότε, μπορεί να κάνει και τρία ή η άποψη τάδε να κάνει ενδεχομένως και πέντε. Εδώ, αυτά τα ζητήματα δεν επιδέχονται έτσι και αλλιώς. Ή είναι έτσι ή είναι αλλιώς. Δεν απευθύνομαι σε εσάς, γιατί εσείς μπορείτε να πείτε μια γνώμη, αλλά εν πάση περιπτώσει καταθέτω μια άποψη που έχει να κάνει με πράγματα τα οποία, πολλές φορές, νομίζουμε ότι θέλουμε να τα νομοθετήσουμε σαν να είμαστε σε ακροατήριο θεωρητικό. Δεν είναι έτσι.

Το δεύτερο που θέλω να πω είναι το εξής. Αναφέρθηκε ο κ. Γεωργιάδης σε αυτό και εγώ θέλω να το θέσω με έναν άλλο τρόπο. Επειδή άκουσα τη διατύπωση του Προέδρου της Επιτροπής μας, ότι η συζήτηση γίνεται αυτή τη στιγμή στο ζήτημα της ιθαγένειας, όπως έχει ανοίξει, με την έννοια των δικαιωμάτων των παιδιών των μεταναστών, αυτό που εγώ δεν γνωρίζω, αλλά προσπαθώ να ανακαλέσω στο μυαλό μου βασικές νομικές γνώσεις, δικαίωμα είναι κάτι που μπορείς να το απαιτήσεις, έστω και στο ευρωπαϊκό δικαστήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επειδή προκύπτει από κάποια διεθνή συνθήκη, έστω και αν δεν υπάρχει στην έννομη τάξη της χώρας σου. Με αυτήν την έννοια μπορώ να καταλάβω ένα δικαίωμα, δηλαδή, ότι κάποια συνθήκη λέει ότι ένα παιδί που γεννιέται σε οποιαδήποτε χώρα και που δεν ανήκει στο συγκροτημένο λαό, με την έννοια του συνταγματικά συγκροτημένου λαού της χώρας αυτής, μπορεί να το απαιτήσει αυτό, με την έννοια της δικαστικής επιδίωξης. Αυτό συνδέεται με το προηγούμενο.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να ακούσουμε από εσάς εάν αυτό υπάρχει, για να δούμε αν συζητούμε για περιπτώσεις δικαιωμάτων των παιδιών ή των ενηλίκων -εδώ των παιδιών- ή για κάτι άλλο, γιατί είναι αλλιώς η συζήτηση στην μια πλευρά και αλλιώς στην άλλη. Αυτό οφείλει να είναι αποσαφηνισμένο, τουλάχιστον εδώ, γιατί εμείς σ' αυτή την συνεδρίαση και σ' αυτή τη διαδικασία δεν έχουμε την άνεση να μιλούμε ιδεολογικά. Δεν είναι ιδεολογικά τα ζητήματα αυτά. Η ιδεολογία παίζει ένα ρόλο, αλλά δεν τακτοποιεί τα θέματα, το πώς τοποθετούμαστε.

Αυτά τα δύο πράγματα έχω να σας ρωτήσω, τα οποία είναι συνυφασμένα μεταξύ τους και αν η Αρχή είναι έτοιμη να πει την άποψή της, καλώς, αλλιώς δεν υπάρχει κανένα θέμα. Δεν είσθε εσείς που θα δώσετε λύση σε όλα. Δεν μπορούμε να το ζητήσουμε από εσάς αυτό σε καμία περίπτωση, γιατί τουλάχιστον εμείς ξέρουμε αυτό που δεν είναι καθαρό στα μυαλά των πολιτών. Πάω στο Συνήγορο να μου λύσει το θέμα. Δεν είναι πάντα έτσι, δεν μπορούμε να ζητήσουμε από εσάς να τα λύσετε αυτά.

...