Γεώργιος Φλωρίδης, Βουλευτής Κιλκίς, Πολιτικός εκπρόσωπος τομέα υγείας, υποψήφιος βουλευτής Κιλκίς

ΟΜΙΛΙΑ
ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΛΩΡΙΔΗ

ΣΤΗΝ 12η ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007

Συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι προφανές, ότι ούτε μπορώ να επιδιώξω, ούτε και τελικώς να λάβω ένα αντίστοιχο χειροκρότημα σαν του συντρόφου Πάγκαλου, έχω όμως να πω μερικά απλά πράγματα.
Άκουσα χθες, όπως και όλοι μας, με προσοχή την ομιλία του Προέδρου μας και τις ομιλίες των δύο συνυποψήφιων. Έχω να κάνω μερικές σκέψεις πάνω σ' αυτές.
Η ομιλία του Προέδρου όσον αφορά τις επισημάνσεις για τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ του 2004 συμπεριέλαβε 32 σημεία μετρημένα που δημιουργούν μια εικόνα για το ΠΑΣΟΚ του 2004 εξαιρετικά απωθητική, εξαιρετικά αποκρουστική, ένα ΠΑΣΟΚ που φαντάζομαι ότι σε καμία περίπτωση, εφ' όσον ήταν έτσι, δεν εδικαιούτο 40,5% που πήρε τότε.
Ένα ΠΑΣΟΚ που έχασε τη ψυχή του, όπως το περιέγραψε, που έχασε τα πάντα. Ένα ΠΑΣΟΚ διαχειριστικό, ένα ΠΑΣΟΚ μακριά από το λαό και ένα ΠΑΣΟΚ που τελικά πρέπει να αισθάνεται ενοχές για ότι έχει κάνει στη διαδρομή της ιστορίας του.
Το πρόβλημα όμως μεγάλωσε όταν στη συνέχεια ο Πρόεδρος έκανε το δικό του ηγετικό απολογισμό των 3,5 χρόνων λέγοντας εν κατακλείδι, ότι αυτό το αποκρουστικό ΠΑΣΟΚ του 2004 δεν κατάφερε να το αλλάξει.
Και αναρωτιέμαι, εμείς όλοι που αγωνιστήκαμε, χιλιάδες όχι μόνο υποψήφιοι βουλευτές, χιλιάδες στελέχη, εκατομμύρια ψηφοφόροι, αγωνιστήκαμε για να πείσουμε τον ελληνικό λαό να ψηφίσει ένα τέτοιο αποκρουστικό ΠΑΣΟΚ του 2004, που δεν άλλαξε καθόλου το 2007; Αυτό τον αγώνα κάναμε;
Τι έχουμε να πούμε στους συντρόφους μας που θα δούμε αύριο, οι οποίοι θα μας πουν, τότε εσείς συμπεριφερθήκατε απέναντι στον ελληνικό λαό παραπλανητικά, τον καλέσατε να σας δώσει την πλειοψηφία, ενώ τελικά ήσασταν ένα κόμμα, το οποίο έπρεπε να αποδοκιμαστεί όχι με 38%, αλλά με πολύ λιγότερο;
Στις 32 αιτιάσεις του Προέδρου εναντίον του ΠΑΣΟΚ πρέπει να σας πω, ότι ούτε ο Καραμανλής, ούτε η Νέα Δημοκρατία της πιο ακραίας αντιπολίτευσης απέναντι στο ΠΑΣΟΚ δεν τόλμησαν να απευθύνουν τέτοιες κατηγορίες εναντίον του ΠΑΣΟΚ, στην πιο ακραία στιγμή που αποδομούσαν τα πάντα.
Και διαβάζω μεταξύ αυτών των σημείων, ότι αυτά τα πολλά έργα που κάναμε στη χώρα, αυτές οι υποδομές είναι περίπου η βασική αιτία του ότι δεν καταφέραμε να ενισχύσουμε το κοινωνικό μας πρόσωπα. Θα ήθελα μα ρωτήσω τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που είναι εδώ και αν θέλετε ειδικότερα τον Κώστα Λαλιώτη που ηγήθηκε της μεγαλύτερης προσπάθειας δημιουργίας νέων έργων στην Ελλάδα μεγάλων, πώς αισθάνονται όταν ακούνε αυτά, ότι αυτά τα έργα που κάναμε που ενίσχυσαν τη χώρα στις υποδομές που τα χαίρεται και τα απολαμβάνει ο ελληνικός λαός, είναι πολύ η πηγή των δεινών;
Άκουσα επίσης εννέα λόγους που αναφέρθηκαν από τον Πρόεδρο και που αφορούσαν το δικό του ηγετικό απολογισμό των 3,5 χρόνων. Δεν συγκροτήθηκε πολιτικό επιτελείο συνεκτικό, αρνητικό προφανώς. Τα όργανα ήταν πολυπρόσωπα και οι αποφάσεις αδύνατες, προφανώς αρνητικό κι αυτό. Το κόμμα σε κατάσταση περαιτέρω διάλυσης σε σχέση με το 2004 κι αυτό αρνητικό.
Η νεολαία σε καθεστώς πλήρους διάλυσης με αποτέλεσμα να μην έχουμε ανθρώπους να τρέξουν στις εκλογές, νέους ανθρώπους, γιατί αυτοί είναι ζωντανοί. Η αδυναμία - διαβάζω κατά λέξη - προβολής προγραμματικών θέσεων, φαντάζομαι κι αυτό αρνητικό. Οι θέσεις στρογγυλεμένες και αποτέλεσμα μέσου όρου κι αυτό φαντάζομαι αρνητικό. Η ανανέωση επιεικώς ατυχής, επελέγησαν εσωτερικές προσωποπαγείς ισορροπίες παραλυτικές, ο απολογισμός της ηγετικής πορείας.
Σύντροφοι, το ερώτημα είναι, εάν αυτός είναι ο απολογισμός της ηγετικής πορείας, αυτός ο απολογισμός είναι ενισχυτικός της φυσιογνωμίας και της εκλογικής αποτελεσματικότητας του κόμματος ή είναι υπονομευτικός της φυσιογνωμίας και της εκλογικής δυνατότητας του κόμματος;
Για να δούμε τελικά δηλαδή η υπονόμευση σε τι συνίσταται. Εάν έγιναν όλα αυτά που μας περιέγραψε ο Πρόεδρος, είχαμε ανάγκη ή υπήρχε ανάγκη περαιτέρω υπονόμευσης από οποιονδήποτε; Μπορούσε ένα κόμμα να νικήσει ποτέ έχοντας κάνει αυτά ή έχοντας παραλείψει τα όσα ακούσαμε; Φαντάζομαι πως όχι.
Θέλω να πω κάτι άλλο, που είναι το πολύ μεγάλο κακό αυτής της περιόδου και σ' αυτό πρέπει να προσέξουμε όλοι. Ακούμε τις θεωρίες για συνωμοσίες και συνωμότες, ακούμε τη θεωρία για υπονόμευση και υπονομευτές, ακούμε τις απόψεις για την επιρροή των διαπλεκομένων.
Θέλω να θυμίσω, γιατί όλοι είμαστε έμπειροι, ότι αυτές οι απόψεις διχάζουν βαθιά την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, όπου ο ένας βλέπει τον άλλον τώρα ως πιθανό υπονομευτή, ως πιθανό συνωμότη, ως πιθανό διαπλεκόμενο και αυτός ο διχασμός έχει δύο αποτελέσματα: Θα δυσκολέψει πάρα πολύ εφ' όσον συνεχιστεί τη επόμενη μέρα της κοινής μας συνύπαρξης, αλλά κυρίως θα οδηγήσει στη συρρίκνωση της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, γιατί προφανώς κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα ασχοληθεί και να πλησιάσει ένα κόμμα, στο οποίο οι μισοί κατηγορούν τους υπόλοιπους μισούς για συνωμοσίες, υπονομεύσεις και διαπλεκόμενα.
Το ρήγμα που επιχειρείται τώρα στη βάση μέσα απ' αυτές τις αντιλήψεις είναι βαθύ στη βάση, δεν μ' ενδιαφέρει εμένα η κορυφή. Οι διασπάσεις κορυφής που επιχειρήθηκαν στο παρελθόν αμελητέα επίδραση είχαν στην πορεία του ΠΑΣΟΚ. Η διάσπαση και η συρρίκνωση της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ είναι αυτή που κινδυνεύει να το καταστήσει περιθωριακό κόμμα της ευρύτερης αριστεράς που συζητάει, αλλά δεν νοιάζεται για την εξουσία.
Δηλαδή μια αντίληψη που πλήττει τον πυρήνα της πολιτικής σκέψης, της ιδεολογίας, της συμπεριφοράς και της πρακτικής του Ανδρέα Παπανδρέου που έλεγε, ότι το κόμμα πρέπει να ριζοσπατικοποιεί την κοινωνία με σκοπό να υπάρξει η κυβερνώσα πλειοψηφία έτσι ώστε να υλοποιηθούν οι απόψεις του ελληνικού λαού και οι επιδιώξεις του.
Σύντροφοι, όλα αυτά εφευρέθηκαν στο δημόσιο διάλογο του ΠΑΣΟΚ και στον εσωτερικό προκειμένου να καλυφθεί ένα πράγμα, αυτό που κατά τη γνώμη μου αποτέλεσε το κεντρικό ζήτημα της εκλογικής μας και κοινωνικής μας συρρίκνωσης.
Η εκλογική συρρίκνωση οφείλεται στο γεγονός, ότι το ΠΑΣΟΚ στα μάτια του κόσμου μεταλλάχτηκε και από ένα Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Προοδευτικό Κόμμα σε ένα κεντροφιλελεύθερο κόμμα. Οι επιλογές της συμμετοχής των ακραία νεοφιλελεύθερων, Μάνου και Ανδριανόπουλου, και η υποστήριξη της αναθεώρησης του άρθρου 16 που μας κατέστησε ουρά της δεξιάς πολιτικής, ήταν αυτές που έλειωσαν τον ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ.
Και φυσικά δεν μας έφυγε η νεολαία σύντροφε Πάγκαλε, αλλά μας έφυγε το κομμάτι εκείνο της νεολαίας που ήταν αναγκαίο να ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο την κοινωνική μας βάση και στο κάτω - κάτω η νεολαία είναι το μέλλον της χώρας και δεν πρέπει να περνάμε τόσο άνετα ότι μας έφυγε ένα κομμάτι της νεολαίας. Από πού θα ανανεώσουμε τις δυνάμεις μας και την κοινωνική μας βάση.
Και τελειώνω. Με βάση αυτό το ζητούμενο στο διάλογο είναι πώς το ΠΑΣΟΚ θα ανασυντάξει και θα ενδυναμώσει την σοσιαλιστική του φυσιογνωμία. Και αυτό γίνεται με απλούς τρόπους. Πρώτον με καθαρές τοποθετήσεις απέναντι και στον κρατισμό και στο νεοφιλελευθερισμό.
Δεύτερον, με επικέντρωση στον κόσμο της εργασίας, που πρέπει να συνάψει μία νέα συμμαχία με τα δυναμικά μεσαία στρώματα, ακόμα - ακόμα και με εκείνο το κομμάτι της παραγωγικής εθνικής τάξης, το οποίο κινείται και παράγει με όρους εθνικής ευθύνης και έτσι να δημιουργηθεί μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αλλαγής.
Και βεβαίως χρειαζόμαστε ξεχωριστό πολιτικό λόγο, ο οποίος διακρίνεται από τον κάθε μορφής συντηρητικό λόγο. Γιατί αυτός ο λόγος ο ξεχωριστός θα πρέπει να έχει αντιπολιτευτικό βάθος, κριτική, να έχει πρόγραμμα και να προτείνει εναλλακτικές λύσεις.
Πράγματι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός. Η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, όμως όπως μας δίδαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου η εξουσία πρέπει να επιδιώκεται για να πραγματοποιηθούν τα όνειρα και οι ελπίδες του ελληνικού λαού.
Όταν συμφωνήσουμε σ' αυτά τα προτάγματα, βεβαίως έρχεται και το ζήτημα της επιλογής του φυσικού προσώπου για την ηγεσία. Και εκεί πρέπει να δει κανένας πως αυτά μπορούν να εκφραστούν με πλειοψηφικό τρόπο στην κοινωνία.
Και βεβαίως δεν ψάχνουμε έναν, ο οποίος με βάση όλα αυτά να αντιπαρατίθεται στο λόγο με τον Καραμανλή, αλλά σαφώς ψάχνουμε έναν που με βάση όλα αυτά μπορεί να νικήσει τον Καραμανλή.