Γεώργιος Φλωρίδης, Βουλευτής Κιλκίς, Πολιτικός εκπρόσωπος τομέα υγείας, υποψήφιος βουλευτής Κιλκίς

Απόσπασματης πολιτική ομιλίας του Γιώργου Φλωρίδη

 κατάτη παρουσίαση του βιβλίου του Σπ. Λίτσα

«Πόλεμοςκαι Ορθολογισμός»

Θεσσαλονίκη3.6.2011

 «.....Αλλά τι μπορεί να σημαίνει σήμερα, ελεύθερη επιβίωση του ελληνικού εθνοκρατικούπαράγοντα;  Ασφαλώς, είναι μια μεγάλησυζήτηση, που πρέπει να γίνει ουσιαστικά σ΄ αυτή τη χώρα. Επιτρέψτε μου, μίααξιωματική θέση, περισσότερο για προβληματισμό:

Στο ταραγμένο μας παρόν η ελεύθερη επιβίωσητης χώρας απαιτεί ιδιαίτερη προσέγγιση και αντίστοιχο προσανατολισμό μεεπικέντρωση  « στην δική μας ευθύνη αλλά και υπευθυνότητα».

 Η  εθνική αξιοπρέπεια,αυτοπεποίθηση και αυτονομία δεν θα κτιστεί με την εύκολη καταγγελία των ξένων ήτων άλλων  αλλά με την δική μας επίπονη  αυτογνωσία, αυτοδιόρθωση καιαυτοπροσδιορισμό. Η ανάδειξη της ταυτότητας  μας δεν χρειάζεται  μόνομαχητικό ετεροπροσδιορισμό αλλά και σταθερό αυτοπροσδιορισμό.

Η μεγάλη δε  κρίση που περνάμε,είναι η μεγάλη ταυτόχρονα  ευκαιρία για την ανεκπλήρωτη εθνική  ενηλικίωση: Να οργανώσουμε την ιδιοπροσωπία μας  στα πλαίσιατου κοινού ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

Θεωρώ στοιχειώδες καθήκον ν' αναφερθώκαι  στον ιδιότυπο πόλεμο που διεξάγει σήμερα η πατρίδα μας, επειδήπιστεύω στα πραγματικά νοήματα των λέξεων που συσχετίζουν   και όχι στις λεκτικές υπερβολές που συγχέουν .

Θεωρώ απολύτως ότι σήμερα η Ελλάδαδιεξάγει  πόλεμο οικονομικής ανάταξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης πουεπηρεάζει και καθορίζει την εθνική  ισχύ της χώρας αλλά  και τη θέσητης, στην παγκόσμια ανταγωνιστική πυραμίδα.

Η τραγική αλλά  ολόκληρη αλήθεια γιατην πατρίδα μας αποτυπώνεται σε μία οδυνηρή φράση του παρελθόντος: «Έχουμεπτωχεύσει». Αναφερόμαστε στην πραγματική πτώχευση και όχι στην επίσημη καιανοικτά διακηρυγμένη πτώχευση, που επίσης μας απειλεί. Τώρα ακριβώς,διαχειριζόμαστε τις άμεσες συνέπειες μιας πραγματικής χρεοκοπίας, η οποία δενείναι μόνο οικονομική  αλλά πολιτική και αξιακή.

Δυστυχώς η Ελλάδα ως εθνοκρατικόσύνολο  είναι από καιρό  σε φθίνουσα πορεία σε  κρίσιμους συντελεστές ισχύος, όπως η παραγωγική  της δυνατότητα . Είναι η παραγωγικήβάση που επηρεάζει την  εθνική δυναμική   και καθιστά αυτόνομημια χώρα στα πλαίσια του διεθνούς  εντεινόμενου ανταγωνισμού. Για τονελληνισμό τέτοια  πλεονεκτήματα ουσιαστικά δεν υπάρχουν και πρέπει ναεπανακτηθούν.

Η ιδιαιτερότητα δε της  κρίσης πουβιώνουμε σήμερα είναι ακριβώς η αποκάλυψη του παραγωγικού μας κενού. Που μέχρι τώρα καλυπτόταν επίπλαστα  από την δανειακή προσφορά χρήματος. Μετην παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως οδυνηρά μάθαμε  τα δανεικά δεκανίκιααποσύρθηκαν και η χώρα παραδέρνει ως αδύνατος κρίκος της ευρωπαϊκής αλυσίδας. Ηελληνική παρασιτική οικονομία αντιμετωπίζει δίλημμα επιβίωσης  ή ναανασυγκροτηθεί παραγωγικά ή να περιθωριοποιηθεί. Είναι ο ιδιότυπος πόλεμος,που προανέφερα, εξ ίσου σημαντικός με τον κλασικό πόλεμο για την εθνικήεπιβίωση και ανόρθωση.

Αυτό λοιπόν  που μας συμβαίνει τώρα,ανεξάρτητα αν το συνειδητοποιούμε ή όχι,  είναι ότι η ζωή μας προσαρμόζεται ραγδαία  στις  πραγματικές αλλά καιυποβαθμισμένες  παραγωγικά δυνατότητες  της χώρας. Η διαδρομή αυτήείναι αναγκαστική και επώδυνη , χωρίς να φταίνε κυρίως  γι΄ αυτό κάποιοιάλλοι. Η χώρα και οι πολίτες της πλέον θα φτωχύνουμε ή θα ανακάμψουμε στο μέτροτων πραγματικών μας δυνατοτήτων.

Ανόρθωση της χώρας σημαίνει  κάλυψητου παραγωγικού ελλείμματος. Υπέρβαση του  ελληνικού παρασιτισμού καιμετάβαση σ' ένα νέο ελληνικό παραγωγικό υπόδειγμα.

Για  τη γνώμη μου  λοιπόν, τοκρίσιμο της συγκυρίας είναι, αν η επώδυνη  προσγείωση  αλλά καιη  κοπιώδης ανάκαμψη της χώρας  θα γίνει συντεταγμένα και συνειδητά  ή άναρχα και μοιραία.  Με αξιοποίηση των ευρωπαικώνδυνατοτήτων και συμμαχιών ή απομονωμένα.

Δεν είναι να ψάξουμε για  λύσεις πουδεν υπάρχουν. Όπως οι ψευδολύσεις της ανώδυνης  προσαρμογής ή  μιαςγρήγορης συνταγής ανάκαμψης και μάλιστα σε αντιπαλότητα με τις ξένες επιβουλές.Όσοι επικαλούνται εύκολες λύσεις, επιμένουν στον πολιτικό παρασιτισμόαλλά  και στην  συστηματική απόκρυψη του κύριου υπεύθυνου τηςελληνικής κρίσης, δηλαδή του «εμείς». Ένα κρίσιμο θέμα είναι ν' αναλάβουμεχωρίς αυτομαστίγωμα εθνικές ευθύνες και ένα εξίσου σημαντικό θέμα είναι ναεπιμερίσουμε πολιτικοκοινωνικές ευθύνες.

Το επόμενο σημαντικό λοιπόν,  που μαςσυμβαίνει σήμερα είναι η χρεοκοπία του πολιτικού μας συστήματος. Αυτό είναιάλλωστε και ο βασικός εσωτερικός υπεύθυνος για την σημερινή κρίση της χώρας.Εκείνο το πλειοψηφικό  κομμάτι του, που συμμετείχε, διαμόρφωσε και στήριξετο πελατειακό κράτος και το αντιπαραγωγικό οικονομικό μοντέλο .Πάντα σε αγαστήσυνεργασία με παρασιτικές δυνάμεις απ'  το σύνολο της πολιτικήςγεωγραφίας  αλλά και της μεγαλομεσαίας κοινωνικής κλίμακας, τηςμεταπολίτευσης.

Η πορεία λοιπόν που διανύουμε είναιμεταβατική από ένα πελατειακό,  αδιαφανές και έντονα απονομοποιημένοπολιτικό σύστημα προς ένα αναμορφωμένο πολιτικό σύστημα βαθύτερης δημοκρατίας.

Αυτή η  μεταβατική πορεία δεν μπορείν΄ ανακοπεί. Θα γίνει ανεξάρτητα από τη θέληση αλλά και τα εμπόδια που θέτει ηφθαρμένη τάξη πραγμάτων. Το πολιτικό ζητούμενο εδώ είναι μια συντεταγμένη μετάβασηγια να μην συμπαρασυρθεί σε αδιέξοδο συνολικά η χώρα.

 Η κρίση μετεξελίσσεται ραγδαία απόοικονομική και κοινωνική σε βαθιά πολιτική με απρόβλεπτες συνέπειες. Πρέπει ναπάρουμε πολιτικές αποφάσεις τώρα, για να μην αναγκαστούμε να τις πάρουμεαργότερα σε δυσμενέστερες συνθήκες.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν μπορεί ούτενα  παραμείνει στο παρόν ούτε να επιστρέψει στο παρελθόν. Έχει μόνομία  δυνατότητα, να πάει μπροστά : Να εφαρμόσει ριζοσπαστικό σχέδιοπαραγωγικής ανόρθωσης, με εθνική συνεννόηση και συστράτευση.  Σε πολιτικόκαι κοινωνικό επίπεδο.  Σε διαπραγμάτευση  αλλά και  συνεργασίαμε τους διεθνείς μας εταίρους. Οι μονομερείς κομματικές  ή πολιτικέςλύσεις δεν μπορούν να φέρουν το βάρος της κρίσης.

 Η  σημερινή διέξοδος για τηχώρα ή θα είναι εθνική ή δεν θα υπάρξει.

Η  υπάρχουσα  ελληνική πολιτικήτάξη, έχει την τελευταία δυνατότητα να κλείσει ένα ιστορικό κύκλοτουλάχιστον  με ωριμότητα και ευθύνη . Πρέπει ν' αντιδράσουμε με τηνυπέρβαση των πολιτικών μας ταυτοτήτων και την εφαρμογή του πατριωτισμού στηνπράξη. Είναι το ελάχιστο χρέος προς την Ελλάδα και την νέα  γενιά πουαδικούμε.